Ielogojos, lai padalitos ar savu atmeshanas pieredzi. Liidziigi kaa citaa meitenes, saaku niekotiea no 16 gadu vecuma, saakumaa tikai tusinjos.. Tad jau arii citaas reizees, pamazaam jau saakot piipeet patstaaviigi.. Tad es sevi taa kaa "mierinaaju," vai maaniiju, ka tas jau neskaitaas "piipet patstaaviigi," jo darbaa nekad nesmeekeeju, tikai maajaas, prieksh sevis.. Arii ljoti patika viss process, sajuuta. Bet kaut kaadaa briidii sapratu, ka ir par traku, jo peec darba pirmaa doma bija aatraak uzpiipeet.. Taa bija pirmaa doma, kas ienaaca praataa. Un tad vajadzeeja piipeet ar uzviju, atguut iekaveeto.. No riita, celjaa uz darbu, vareeju nopiipeet vairaakas cigaretes, jo darbaa tachu nedabuushu - taa teikt, jaapaspeej uzvilkt vairaak.. Sapratu, ka sajuuta ir nozheelojama, no malas tas taa arii izskatiitos. Kaadreiz centos atmest, bet nesanaaca, kaut kaa atgriezos pie taa visa. Bet shoreiz, draugu pieredzes pamudinaata, izlasiija Karro graamatu "Kaa viegli atmest smeekeeshanu." Ticiet vai nee, bet atmetu... Vins tur tik labi apraksta atkariibas sheemu, smeekjeeshanas nelietderiibu.. Doma ir taada, ka tam visam vienkaarshi nav jeega - smirdiigs, pretiigs, daargs ieradums. Mees gaidam to naakamo cigareti, esam nocietushies, bet tas smeekjeeshanas mirklis ir tik iiss, ka tas beidzas un gaidam atkal to naakamo cigareti, bet jeega tam visam nav.. Nemaaku taa izstaastiit, pasham buutu jaaizlasa.. Nesmeekeju kopsh juunija, veelme nav, tagad tieshaam saprotu, ka tas ir bezjeedziigi.. Ir kam paliidz, ir kam nee.. Un ieprieksh centos atmest taapat kaa meitenes - kopsh shodienas vairs nee, bet tad bija taa sajuuta, ka nu taa gribeejaas uzpiipeet..... Shoreiz taa nebija vispaar. Jo atmetot mees neko nezaudeejam, tikai ieguustam... Taa nav nekaada reklaama, vienkaarshi dalos savaa pieredzee, varbuut kaadai paliidz:-)